خاطراتِ پادشاهِ نیمه جان

صبح چهارشنبه بود اما در این ایام روز‌ها از معنای خود خارج شده‌اند. در این جور تعطیلات فرقی نمی‌کند چند شنبه است. به هر می‌خواستیم با زن بیرون برویم و دور بزنیم. زن گفت صبح بروم و به بازار اسباب بازی فروشی که به خانه ما نزدیک است سری بزنم ببینم عروسک لبوبو نوشابه ای دارند یا نه. می‌گفت از آنها دیده و دلش می‌خواهد. قرار بود اگر پیدا کردم عکسش را برای او بفرستم و در صورت تایید برایش بخرم. چند بار پیام داد ولی پادشاه هنوز درست و حسابی بیدار نشده بود. حدود ساعت ۱۰ رفتم به بازار مورد نظر. از چند مدل از این عروسک‌های زشت عکس گرفتم و برای زن فرستادم. نپسندید. تصویر چند عروسک دیگر را هم برایش فرستادم باز هم دوستش نداشت.

خلاصه عملیات ناموفق بود و بعد برای ناهار به خانه‌ی مادرزن رفتم. زن حالش خوب بود. ناهار مرغ داشتند. بعد از مدتها رفتیم توی اتاق و یک ساعتی توی بغل هم دراز کشیدیم. خستگیمان رفع شد. ساعت ۳ بود که رفتیم برای دور زدن‌. اول به پیشنهاد زن رفتیم به یک کافه‌ی ادایی به صرف چای و باقلوا. چای کمرباریک و باقلوای گردویی و پسته‌ای سفارش داد و خوردیم بسیار چسبید و البته پادشاه ترجیح می‌دهد برای هر باقلوا شش تا چای لیوانی بخورد نه یک استکان کمر باریک. بعد رفتیم به همان بازار های همیشگی که در منطقه ییلاقی شهرمان است و زن امیدوار بود آنجا لبوبوی مورد علاقه‌اش را پیدا کند. رفتیم و کلی گشتیم و راه رفتیم ولی آنجا تمام کرده بودند. بازارها را قدم زدیم و نهایتا زن دوتا کاسه خرید‌. در مجموع بسیار خوش گذشت. برگشتیم. زن را رساندم به خانه‌شان.

توی مسیر نرسیده به خانه خودمان نان خریدم. بعد دایی‌ کوچکم تماس گرفت و پیدایم کرد. رفتیم یک ساندویچ خوراک کثیف خوردیم. شهر بوی باروت می‌داد. انگار اتفاقی در راه است و یک بیقراری خاص در نگاه مردم دیده می‌شود. پادشاه از طرف خودش به رعایای این سرزمین اعلام می‌کند که مراقب خودشان باشند. پادشاه بوی بهبود ز اوضاع جهان نمی‌شنود. هر چند که هر رشدی درد خواهد داشت. حالا تا ببینم چه می‌شود.